Z istoty spółki komandytowej wynika, że wspólników w spółce musi być co najmniej dwóch, tj. co najmniej jeden komplementariusz i co najmniej jeden komandytariusz. Odmienny status oraz zakres praw i obowiązków obu typów wspólników jest cechą charakterystyczną spółki komandytowej, odróżniającą ją od spółki jawnej. Należy z tego wywnioskować, że ta sama osoba nie może być również jednocześnie komplementariuszem i komandytariuszem w spółce komandytowej.

Przepisy prawa nie określają maksymalnej liczby komplementariuszy, komandytariuszy ani całkowitej liczby wspólników. Brak jest również ograniczeń czy wymogów w zakresie stosunku liczby komplementariuszy i komandytariuszy, zatem wspólnicy mają w tym zakresie swobodę w kształtowaniu umowy spółki. Należy jednak podkreślić, że spółka komandytowa, podobnie jak inne spółki osobowe, charakteryzuje się bezpośrednim i osobistym stosunkiem wspólników do spółki, co ma znaczenie przy bieżącym zarządzaniu sprawami spółki i osobistym uczestnictwem wspólników (a szczególnie komplementariuszy) w codziennych sprawach spółki. Tym samym, o ile formalnie spółka komandytowa z udziałem kilkudziesięciu lub kilkuset wspólników jest dopuszczalna, przy zakładaniu nowej spółki lub przy pozyskiwaniu kapitału od licznych inwestorów zewnętrznych warto rozważyć inne formy prawne, np. spółkę komandytowo-akcyjną lub spółki kapitałowe.